Gek, mijn laatste verhaal was geschreven in Cartagena – Colombia, dit verhaal uit Nijmegen (Nederland dus, dat lijkt me duidelijk). Kak, ik ben weer thuis, al weer 1,5 week om precies te zijn. Om het toch maar even compleet te maken schrijf ik alsnog over de laatste maand van m’n heerlijke reis. Vooral ook voor mijn eigen herinneringen, als ik straks als rimpel-oma, met klapperend kunstgebit aan mijn kleinkinderen wil vertellen over alle mooie dingen in het leven. Dan weet ik tenminste nog hoe te gek Ecuador was!

Na Cartagena ben ik naar de stad Medellin gegaan, bekend van de drugskartels jaren geleden. Gelukkig is er ondertussen aardig wat veranderd en heb ik zonder drugs veel plezier gehad en leuke dingen gedaan. Zelfs Kelly en Judith waren even in dezelfde stad, wat het nog eens extra gezellig maakte J. Na een aantal dagen in Medellin heb ik afscheid genomen van een groep mensen waar ik veel mee heb gereisd. Altijd shit om afscheid te nemen, maar het hoort erbij en maakt het weer avontuurlijker om verder te gaan.

Daarna ben ik richting Ecuador vertrokken. Hallelujah, Colombia is groooot. Heb een aantal dagen in de bus gezeten voordat ik mijn eerste stop kon maken in Ecuador. Mijn eerste stop was gelijk goed. Otavalo, een klein stadje in de bergen, met een zeer bekende zaterdagmarkt waar ze heel veel mooie handgemaakte spullen verkopen. Helaas was ík er natuurlijk op dinsdag, met de mini-markt. Maar hé ik vond het leuk, en lekker rustig hihi. Ik heb fijn mensen kunnen observeren en kunnen wennen aan een nieuw land met een nieuwe cultuur. Traditionele kleding, frisse berglucht, poncho’s, rijen armbanden, alpaca truien, kleine mensjes, hoedjes, mooi, getint, lange vlechten in hun zwarte haar, lief en trots. Ik vond het heerlijk om naar te kijken en in dit mooie stadje te rond te slenteren.

Daarna ben ik naar Baños gegaan, in het midden van het land. Hier een duik genomen in de bekende warmwaterbronnen, leuke mensen ontmoet, mountainbiken naar de watervallen, ijsjes eten en natuurlijk ook het traditionele gerecht: de geroosterde cavia geprobeerd hihi. (deed me toch ook een beetje verdrietig denken aan onze lieve Hammie de hamster, emotioneel moment voor insiders..) Er was ook een hele hoge brug aanwezig. Van deze hele hoge brug kon je afspringen, aan een touw. Dan heb ik dan maar gedaan, met de nodige stoot aan adrenaline whoeaaaahhh!

Daarna naar Montañita gegaan aan de kust. Oh ik kan altijd weer zo genieten van het strand. Daarnaast was het een supertof hippie-surf-blotevoeten-feest-plaatsje, waar ik me wel heb vermaakt! Ook hier nog gaan paragliden, superleuk! Vanuit Montañita heb ik de bus gepakt naar Puerto López, waar ik een trip heb gemaakt naar de ‘Galapagos voor arme mensen’. De echte Galapagos eilanden zijn namelijk schandalig duur, snik. Maar op dit arme eiland komen een aantal diersoorten voor die ook op de Galapagos wonen, zoals vogels met blauwe voeten hihi.

Daarna heb ik een bezoekje gebracht aan de hoofdstad, Quito. Mooie stad, indrukwekkende gebouwen en plaza’s, uitgestrekt over 60km in de bedding van een rivier, ingeklemd tussen 14 vulkanen op een hoogte van 2.850m. Ja ik gooi er af en toe een paar feitjes tussendoor J Hier ook toffe dingen gedaan, mountainbiken door de stad, mooie gebouwen zien, en natuurlijk naar de evenaar. Ja Ecuador zou Ecuador niet zijn als de evenaar hier niet liep, dus daar moest ik maar een kijkje gaan nemen. In 1736 hebben franse wetenschappers vastgesteld dat de evenaar 22 km ten noorden van Quito ligt. Officieel monument, museum en een soort van dorp omheen gebouwd natuurlijk, hartstikke leuk. Toen kwam de tijd van de gps, en dus de tijd van de toerist met de gps. Zodoende kwam men er achter dat de echte evenaar 250m noordelijker ligt. De Inca’s en pre-Inca culturen hadden deze plaats al lang geleden aangeduid, maar de Fransen dachten dat ze het beter wisten. Op de gps-evenaar hebben we een leuk alternatief museum bezocht. Hier doen ze interessante experimentele testjes om te laten zien hoe bijzonder de krachten zijn. Balanceer een ei op een spijker, het lukt! Loop maar eens met je ogen dicht over de lijn, je valt om. Misschien is het psychisch, of een soort van omgekeerd placebo-effect, maar ik vond het grappig. Natuurlijk ook de test met het water. Op 2m ten zuiden van de evenaar loopt het wegstromend water in een gootsteen de andere kant op dan 2m ten noorden van de evenaar. Op de evenaar zelf stroomt het recht naar beneden, echt waar. En ook al zegt mijn zeer intelligente broertje dat het bullshit is, ik vond het heel vet om met mijn eigen ogen te zien HA!

Na een geweldige tijd in Ecuador ben ik terug gevlogen naar Costa Rica. Heeeerlijk om daar weer te zijn, vertrouwd. Heb toen nog 1,5 week mogen genieten van San Jose, Heredia en Sámara, en natuurlijk afscheid genomen van alle lieve mensen. De laatste nacht in Costa Rica heb ik doorgebracht bij hetzelfde gastgezin als de allereerste nacht. Mooie afsluiter. Ook al had ik het ook helemaaaaal niet erg gevonden als deze reis nog een paar maandjes langer had geduurd. Lang leve het heerlijke leven.

Het zit er dus al weer op. 5 maanden, 5 maanden intens geleefd en genoten van ieder moment. Je leert hoe gemakkelijk het is om contact te leggen, hoe belangrijk het is om flexibel te zijn, hoe je je eigen keuzes maakt, hoe je snel en voordelig reist, wat je nodig hebt om je goed te voelen en hoe je nog meer kunt openstaan voor alles om je heen. Alleen reizen is fijn. En nee, ik heb me niet onveilig gevoeld in het gevaarlijke Midden en Zuid-Amerika ;) Het voelt alsof ik nu de hele wereld aankan. Heb het toch maar ff geflikt in mn eentje, en daar ben ik blij om!

Toepasselijke quote, afsluiter en tip voor mensen die nog twijfelen hihi:

Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbour. Catch the tradewinds in your sails. Explore. Dream. Discover.

BESO GRANDE xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx