Home... back home.
Gek, mijn laatste verhaal was geschreven in Cartagena – Colombia, dit verhaal uit Nijmegen (Nederland dus, dat lijkt me duidelijk). Kak, ik ben weer thuis, al weer 1,5 week om precies te zijn. Om het toch maar even compleet te maken schrijf ik alsnog over de laatste maand van m’n heerlijke reis. Vooral ook voor mijn eigen herinneringen, als ik straks als rimpel-oma, met klapperend kunstgebit aan mijn kleinkinderen wil vertellen over alle mooie dingen in het leven. Dan weet ik tenminste nog hoe te gek Ecuador was!
Na Cartagena ben ik naar de stad Medellin gegaan, bekend van de drugskartels jaren geleden. Gelukkig is er ondertussen aardig wat veranderd en heb ik zonder drugs veel plezier gehad en leuke dingen gedaan. Zelfs Kelly en Judith waren even in dezelfde stad, wat het nog eens extra gezellig maakte J. Na een aantal dagen in Medellin heb ik afscheid genomen van een groep mensen waar ik veel mee heb gereisd. Altijd shit om afscheid te nemen, maar het hoort erbij en maakt het weer avontuurlijker om verder te gaan.
Daarna ben ik richting Ecuador vertrokken. Hallelujah, Colombia is groooot. Heb een aantal dagen in de bus gezeten voordat ik mijn eerste stop kon maken in Ecuador. Mijn eerste stop was gelijk goed. Otavalo, een klein stadje in de bergen, met een zeer bekende zaterdagmarkt waar ze heel veel mooie handgemaakte spullen verkopen. Helaas was ík er natuurlijk op dinsdag, met de mini-markt. Maar hé ik vond het leuk, en lekker rustig hihi. Ik heb fijn mensen kunnen observeren en kunnen wennen aan een nieuw land met een nieuwe cultuur. Traditionele kleding, frisse berglucht, poncho’s, rijen armbanden, alpaca truien, kleine mensjes, hoedjes, mooi, getint, lange vlechten in hun zwarte haar, lief en trots. Ik vond het heerlijk om naar te kijken en in dit mooie stadje te rond te slenteren.
Daarna ben ik naar Baños gegaan, in het midden van het land. Hier een duik genomen in de bekende warmwaterbronnen, leuke mensen ontmoet, mountainbiken naar de watervallen, ijsjes eten en natuurlijk ook het traditionele gerecht: de geroosterde cavia geprobeerd hihi. (deed me toch ook een beetje verdrietig denken aan onze lieve Hammie de hamster, emotioneel moment voor insiders..) Er was ook een hele hoge brug aanwezig. Van deze hele hoge brug kon je afspringen, aan een touw. Dan heb ik dan maar gedaan, met de nodige stoot aan adrenaline whoeaaaahhh!
Daarna naar Montañita gegaan aan de kust. Oh ik kan altijd weer zo genieten van het strand. Daarnaast was het een supertof hippie-surf-blotevoeten-feest-plaatsje, waar ik me wel heb vermaakt! Ook hier nog gaan paragliden, superleuk! Vanuit Montañita heb ik de bus gepakt naar Puerto López, waar ik een trip heb gemaakt naar de ‘Galapagos voor arme mensen’. De echte Galapagos eilanden zijn namelijk schandalig duur, snik. Maar op dit arme eiland komen een aantal diersoorten voor die ook op de Galapagos wonen, zoals vogels met blauwe voeten hihi.
Daarna heb ik een bezoekje gebracht aan de hoofdstad, Quito. Mooie stad, indrukwekkende gebouwen en plaza’s, uitgestrekt over 60km in de bedding van een rivier, ingeklemd tussen 14 vulkanen op een hoogte van 2.850m. Ja ik gooi er af en toe een paar feitjes tussendoor J Hier ook toffe dingen gedaan, mountainbiken door de stad, mooie gebouwen zien, en natuurlijk naar de evenaar. Ja Ecuador zou Ecuador niet zijn als de evenaar hier niet liep, dus daar moest ik maar een kijkje gaan nemen. In 1736 hebben franse wetenschappers vastgesteld dat de evenaar 22 km ten noorden van Quito ligt. Officieel monument, museum en een soort van dorp omheen gebouwd natuurlijk, hartstikke leuk. Toen kwam de tijd van de gps, en dus de tijd van de toerist met de gps. Zodoende kwam men er achter dat de echte evenaar 250m noordelijker ligt. De Inca’s en pre-Inca culturen hadden deze plaats al lang geleden aangeduid, maar de Fransen dachten dat ze het beter wisten. Op de gps-evenaar hebben we een leuk alternatief museum bezocht. Hier doen ze interessante experimentele testjes om te laten zien hoe bijzonder de krachten zijn. Balanceer een ei op een spijker, het lukt! Loop maar eens met je ogen dicht over de lijn, je valt om. Misschien is het psychisch, of een soort van omgekeerd placebo-effect, maar ik vond het grappig. Natuurlijk ook de test met het water. Op 2m ten zuiden van de evenaar loopt het wegstromend water in een gootsteen de andere kant op dan 2m ten noorden van de evenaar. Op de evenaar zelf stroomt het recht naar beneden, echt waar. En ook al zegt mijn zeer intelligente broertje dat het bullshit is, ik vond het heel vet om met mijn eigen ogen te zien HA!
Na een geweldige tijd in Ecuador ben ik terug gevlogen naar Costa Rica. Heeeerlijk om daar weer te zijn, vertrouwd. Heb toen nog 1,5 week mogen genieten van San Jose, Heredia en Sámara, en natuurlijk afscheid genomen van alle lieve mensen. De laatste nacht in Costa Rica heb ik doorgebracht bij hetzelfde gastgezin als de allereerste nacht. Mooie afsluiter. Ook al had ik het ook helemaaaaal niet erg gevonden als deze reis nog een paar maandjes langer had geduurd. Lang leve het heerlijke leven.
Het zit er dus al weer op. 5 maanden, 5 maanden intens geleefd en genoten van ieder moment. Je leert hoe gemakkelijk het is om contact te leggen, hoe belangrijk het is om flexibel te zijn, hoe je je eigen keuzes maakt, hoe je snel en voordelig reist, wat je nodig hebt om je goed te voelen en hoe je nog meer kunt openstaan voor alles om je heen. Alleen reizen is fijn. En nee, ik heb me niet onveilig gevoeld in het gevaarlijke Midden en Zuid-Amerika ;) Het voelt alsof ik nu de hele wereld aankan. Heb het toch maar ff geflikt in mn eentje, en daar ben ik blij om!
Toepasselijke quote, afsluiter en tip voor mensen die nog twijfelen hihi:
Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbour. Catch the tradewinds in your sails. Explore. Dream. Discover.
BESO GRANDE xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Panama-Colombia: I like
Na mijn extra weekje Spaanse les in Samara ben ik naar de Caribische kust van Costa Rica gegaan, oef dat lijkt al weer zo lang geleden.Het was een goede herhaling, maar vooral weer heel leuk om inSamara te zijn.Een paar dagen doorgebracht in Puerto Viejo, leuk kustplaatsje, goeie surfspot, gefietst naar supermooie stranden met heerlijke ijsjes. Typisch beeld in dit reggae-stadje: rasta´s opblote voeten op een fiets met een surfboard onder de arm vrolijk fietsend door het zonnetje. Dat is eens wat anders dan een boer op klompen op een fiets met een hark onder zijn arm en een horde koeienachter zich aan in het twentse tukkerland. hihi Ik spreek geen voorkeuren uit, maar het heeft beide zijn charme natuurlijk. Heb hier een paar leuke meiden leren kennen waar ik daarna 2 weken mee verder ben gereist.
Panama.
Bocas del Toro, eilandengroep in Panama.Onwijs toeristisch, maar echt fantastische stranden en goeie feestjes :) We verbleven op het grootste eiland, als je ergens naartoe wil moet je met de boot, cool toch. Starfishbeach was echt grappig, om de een of andere reden vonden zeesterren dit een fijn strand om met z'n allen te chillen.Aan tropischetaferelen dus geen gebrek.
Panama city.
Stad heeft een verassend mooi oud gedeelte, alsof je in een wijk ergens in Italiaans dorpje loopt.. De rest van de stad vond ik niet zoveel aan, groot, druk, lelijk.Het had wel een paar vettewinkelcentra met een bioscoop hihi. Natuurlijk ook het Panama canal bezocht. In Panama city 2 meiden uit Noorwegen ontmoet, die dezelfde boot zouden nemen naar Colombia.
Portobelo.
Dit is het plaatsje waar de boot vertrok. Shit-plaatsje met wannabee pirates. Oude gescheiden mannen die elke avond dronken zijn en je met een vreselijk Amerikaans, Engels of Australisch accent uitnodigen op hun boot, iehh. En dan veranderen ze 's nachts zeker in skeletten en laten ze je hun schatkist zien ofzo, nee bedankt.
Boot.
Het ging gebeuren, de grote 5-6 daagse reis met de boot van Portobelo naar Cartagena in Colombia. Ik zag het helemaal voor me, grote zeilboot, fijn met de voetjes over de rand genieten van de zee, zon, wind en het uitzicht. Helaas was dit nietgeheel mogelijk, aangezien 6 motormuizen dezelfde boot en dezelfde datum hadden uitgekozen om naar Cartagena te zeilen, natuuuurlijk. Dus 6 lelijke motors op het dek, geen uitzicht en niet fijn met de voetjes over de rand. Grmbl... Daarnaast was de boot aardig overbevolkt en moesten 2 bemanningsleden en 1 passagier buiten op het dek slapen.Binnen was geen plek om te zitten, aangezien ze alles tot bed hadden omgetoverd. Nouja, de reis was in ieder geval een hele ervaring. De eerste 10 uur op de bootwas vreselijk. Hoe zal ik het eens omschrijven... Kotsen! Ja, dat was het voornamelijk haha. 'Concentreer je op een punt aan de horizon' zei de persoon naast me, die ook net een beetje braaksel over de reling had geworpen.Best lastig als je de horizon niet kunt zien door de motors, ook lastiger als het rete donker is en als jeje ogen niet kunt openhouden van vermoeidheid (bijwerking van deanti-zeeziekpillen verdorie). Daarna 2 dagen doorgebracht in San Blas,dat maakte gelukkig weer een heleboel goed, wat een paradijs! Een bezoekje gebracht aan de Kuna Indianen, bijzonder volk,wonen op eilandjes en leven puur van de zee(maar blikjes coca cola drinken ze echt overal ter wereld). Super mooi gesnorkeld, kristalhelder water. De onderwaterwereld blijft indrukwekkend, vooral de rand van het koraalrif waar het dan opeens diep wordt vond ik magisch, jeweetwel precies zo´n rand waar Nemo puberaal de grote open zee inzwemt :) Heerlijke stranden, kampvuurtjes maken, verse vis eten, genieten. Ik heb zelfs zo'nmini eilandje gezien met1 palmboom, ze bestaan dus echt!Daarna hebben we er 33 uur over gedaan om naar Cartagena te varen.Oef,ik ben er toch nietecht fan van. Continue hoge golven, regelmatig gelanceerd worden,onmogelijk om je onderbroek aan te trekken zonder je hoofd te stoten of helemaal ondersteboven te eindigen met je onderbroek achterstevoren, ofzoiets. Irritant. Na een paar uur dat golvende gevoel had ik er weer genoeg van, maar dan moet je nog 30 uur.Mijn bed was in eenhol in de neus van de boot, snikheet, claustrofobisch, geen lucht. Er waren meerbedden in deze staat, waardoor de meeste mensen op de grond, op de trap of op het dek sliepen (tot dat ze weer werden overspoeld door een golf). Een van de meest voorkomende zinnengedurende de trip was dan ook 'oh man,I'm sooo soaked' hihihi.Blij dat ik na 5 lange nachten van de boot afkon. We zagen er allemaal uit alsof we stuk voor stuk waren gekielhaald (en zo voelden we ons ook).Maargoed het was wel weer een avontuur enik heb er zeker geen spijt van! Leuke mensen ontmoet, goeie reisverhalen gehoord, vreemde types geobserveerd en veel plezier gehad. Heb er daarnawel ongeveer 2 dagen over gedaan omvan hetzwevende gevoel af te komen,alsofje een dronken balans hebt, bijzondere ervaring hihi.
Colombia - Cartagena.
Wauw, een van de mooiste steden die ik heb gezien. Oud, kleurrijk, smalle straatjes,veel straattentjes, fruit, mooie pleintjes, cultuur, lelijk strand (ja na SanBlas moet ikgewoon weer even wennen aangrijs zand, bruin water, irritante verkopersen overbevolking) ben verwend. Gelukkig konden we wel met een boot naar een strand verderop, waar ze eindelijk weer kristalhelder water hadden, wit zand en minder mensen. hihi
Taganga.
Nog steeds met de 2 Noorweegse meiden en ditmaal ook vergezeld door een paargastenvan de boot zijn we naar Taganga gegaan. Klein plaatsje aan de kust in het noorden. Ik vind de afwisseling van stad, strand, dorp, natuur altijd fijn.
Ik weet niet waarom, maar ik heb het hier weer gedaan: bovenop een paard gezeten. Ditmaal in NP Tyrona (met mooie stranden, rotsen en jungle). De terugweg naar de uitgang hebben we te paard gedaan om onze knietjes te sparen voor de grote hike die we de volgende dag gingen starten. Het paard liep weer fijn dicht bij de afgrond op modderige paadjes. Ben er een keer vanaf gesprongen bij een stijl modderig stuk naar beneden. Laat mij maar fijn parachute-springen ofzo, duidelijk minder eng. Daarna een hike gemaakt naar Ciudad Perdida. Lijkt me goed om hier een nieuwe alinea van te maken ;)
CIUDAD PERDIDA. 5-daagse hike naar de verloren stad door de jungle van Colombia.
Ik snap nu dat het lang heeft geduurt voordat ze deze verloren stad hebben gevonden. Sjezus wie komt er op het idee om zover te lopen, door de modder, urenlang klimmen, supersteil omhoog en natuurlijk ook weer omlaag, rivieren doorkruisen, springen van rots naar rots, via lianen naar beneden, door de stomende regen, uren uren achter elkaar, slapen in hangmatten. Eén ding is zeker:IK zal de stad noooit bij toeval hebben ontdekt haha! Op de eerste dag moesten we al na 10 minuten de eerste rivier doorkruisen, tot je middel, alles doorweekt. Nouja, ik moest er toen nog best wel om lachen eigelijk. Regen regen,als ik bukte kreeg ik de 2 liter water in mijn nek die zich ondertussen in mijn capuchon had verzameld haha. Grappig was ook dat iedereen tijdens de pauze dan toch voelde of het bankje waarop we moesten zitten nat was, terwijl het bankje waarschijnlijk natter was als we weer opstonden hihi. Het lachen verging me wel na een poosje.. Ditwas fysiek de meest zware tocht die ik ooit heb gemaakt. De tweede dag dat ik echt dat ik stervende was. Nabijna 7uur lopen door de stomende regen, minimaal tot je enkels in de modder, urenlang omhoog klauteren. Ik was gebroken. Daar sta je dan met trillende beentjes op een smalle richel 20m boven een bulderende rivier in the middle of fucking nowhere. Bijna mezelf verloren op weg naar de Lost City. Gelukkig heb ik mezelf eerder gevonden dan de stad ha!
Toch was het zekerweten de moeite waard. De natuur was magie!! Je hoorde tijdens het lopen de geluiden vanzo'n natuur-cd,een kreet van een tropische vogel dat je dan 3keer hoort door de echo.. Mist, donker regenwoud, rivieren, bergen, watervallen, mensen van de Kogi-stam, vuurvliegjes in de nacht, geweldige uitzichten en natuurlijk de ruïnes van Ciudad Perdida. Daar loop de je dan in Colombia - Sierra Nevada midden in de jungle, op weg naar de verloren stad. Ja, dit was trouwens de plek waar in 2003 een groep toeristen werden gekidnapped door de guerrilla. 8 toeristen werden gevangen gehouden voor 108 dagen in Cuidad Perdida. Momenteel wordt de omgevingbeter in de gaten gehouden door militairen, fijn :) De ruines waren indrukwekkend! Het idee dat er echt mensen hebben geleefd, zodiep in de junglemet hun eigen wonderlijke tradities en levenstijl. Het was de 1200 treden en de 5 dagen lopen waard! Bijna werd ook tijdens deze trip de meest voorkomende zin: 'oh man, I'm so soaked', maar gelukkig scheen op de laatste dag zelfs de zon, heerlijkheid. Wat waren we trots op onszelf toen we eindelijk terug waren! En wat was ik trots op mijn lieve knieen.
Santa Marta.
Leuk plaatsje, nog steeds in het noorden. Na de hike eindelijk even met de beentjes omhoog en alle opengekrapte muggenbulten en schrammen laten genezen.
Baranquilla.
CARNAVAL. Ja natuurlijk, in Zuid-Amerika vier ik carnaval. Baranquilla heeft na Brazilie het grootste carnaval ter wereld. Spreekt voor zich dat ik dit met eigen ogen moet zien en een klein feestje mee moet vieren. Helaas had ik geen aardbeienpak zoals mama, maar toch aardig plezier gehad. Ik moet zeggen dat we in Nederland aardig in de buurt komen en dat we onzelf eigenlijk veel meer uitdossen dan de mensen hier. Met alleen een pruik en/of een gekleurd shirt ben je hier klaar. In NL ben je dan duidelijk een looser. De optocht was wel mooi, en kunnen de mensen hier (inclusief alle kids) onwijs goed dansen, wel wat anders dan het hobbelen wat wij doen. Typisch bij het carnaval in Baranquilla was elkander onderspuiten met schuim en poederen met bloem haha. Bende. Natuurlijk waren alle hostel knettervol geboekt, dus een plek om te slapen hadden we niet. Whatever, meer dan wat geld en een tandenborstel hebben we vast niet nodig dachten we hihi. En we hadden inderdaad geluk, we konden ergens op de grond crashen in een hotel. Pura vida!
Cartagena.
Weer voor een paar dagen teruggegaan naar deze mooie stad. Ik had even behoefte om weer alleen te reizen en met niemand rekening te hoeven houden. Ben hier naar een moddervulkaan(tje) geweest. Dit was echt hilarisch haha. Het is een heel klein vulkaantje met een soort van modderkrater -200m diep- waar je een bad in kunt nemen. Zo vaag, je kunt niet zinken, zelfs als je heel hard probeert om jezelf kopje onder te krijgen, lukt niet! Ik moest zo hard lachen, net als de rest van de mensen die deze vreemde ervaring ondergingen haha!
Heleen.
Het einde komt in zicht, heb nog een maandje te gaan. Ik wil niet.... Natuurlijk mis ik soms mijn lieve familie, vrienden en het fijne NL, maar het idee dat ik straks afscheid moet nemen van mijn reis maakt me verdrietig. Duidelijk is dat ik niet langer kan blijven, aangezien ook het einde van mijn bankrekening in zicht komt.. Daarom geniet ik van elke dag, met elke cel in mn lichaam :) Colombia is echt een mooi land.Mooie stranden, mooie steden, makkelijkreizen,mooie natuur.Eigenlijk voelt hetnietveel anders dan Centraal Amerika. Ook hier fluit/roept elkeman, jong of oudniet belangrijk. Ben ondertussen moe van het terugfluiten zoals in Nicaragua, onbegonnen werk hier. Het verkeer is gekkenhuis, waardoor regelmatig een schietgebedje weer noodzakelijk is.Wat me wel opvalt is datin Colombia veelpolitie is en regelmatig op de hoek van de straat een militair staat.Je hoort ook wel meer verhalen over mensen die zijn bestolen, over corrupte politie, arrestaties, drugs en andere lelijke dingen. Maar ik heb tot nu toe nog niks vervelends meegemaakt, en ik voel me absoluut niet onveilig, gelukkig.
Overeenweekje ongeveer wil ik inEcuador zijn. Zien wat dit landallemaal voor moois te bieden heeft.
Excuses voor dit ellenlange verhaal, ben een beetje uitgeschoten volgens mij... Hoe is het in Nederland? Begint het zonnetje al weer een beetje te schijnen? Ik hoop het, want ik begin er ondertussen goed aan te wennen. Leef!
Dag lieve mensen. xxxxxxxxxx
Life´s good
Buenas dias lieve allemaal! Hoe gaat het in Holanda? Op aandringen van menigeen, en ook omdat ik het best leuk vind eigenlijk, schrijf ik weer een verhaaltje over mijn avonturen in Midden-Amerika. Ik zeg het maar meteen:ik vrees dat het ditmaal iets meer woorden zal bevatten dan voorheen, aangezien ik weer rete-veel heb meegemaakt afgelopen weken :)
Na mijn laatste verhaal ben ik vertrokken naar Nicaragua. Yeahhet was echt begonnen: (alleen) reizen!!Mijn eerste bestemming was Granada, een mooioud-koloniaals stadje waar ik een meisje ging opzoeken die ik in Sámara had ontmoet. Bleek uiteindelijk een knettergekke meid te zijn die haar nogal onlogische plannen gemiddeld om het uur veranderde. Flexibele en impulsieve mensen vind ik tof, maar zij was extreem haha. Klein voorbeeldje: ¨Nee ik wil echt nooit meer een vulkaan beklimmen, ik heb er ondertussen al zoveel gezien. En ik ga ook zeker niet terug naar Costa Rica, veel te duur.¨ De volgende dag waren haar woorden letterlijk: ¨Misschien ga ik wel terugnaar Costa Rica, en een paar vulkanen ophiken.¨ Needaar kan ik dus niks mee haha! Na1 dag werd ze ziek.. Ik heb toen maar voor mezelf gekozen en ben verder gereist naar San Juan del Sur,leuk plaatsje aan de kust. Dat meisje zou ik later wel weerergens ontmoeten. Hier een paar dagen doorgebracht een veel leuke mensen ontmoet. Uiteindelijk op mijn verjaardag doorgereist naar de stad León in het noorden. 's Nachts was ik ziek geworden, geen pretje. Maar toch de volgende dag 8 uur lang met 94 verschillende bussengereisd. Even tussendoor een paar feitjes over de busreizen in Nicaragua -die ik jullie wederom niet wil onthouden hihi: Dude, zelfs Afrikanen kunnen hier nog wat van leren. Ze noemen deze bussen chicken-buses, wat naar mijn mening perfectde ervaring beschrijft. Ik ben dan ook gelijk vegetarier geworden, omdat ik nu zelf heb mogen ervaren hoe het is om in een legbatterij te zitten. Nauwelijks kunnen ademen, je scheenbeen (en eigenlijk ook de rest van de botten in je lichaam) zowat breken omdat er zo hard wordt gedrukt, zinderende hitte, geschreeuwop ong10 cm van je trommelvlies, af en toe een hand dietussen je benen grijpt, geen plek om te zitten, continue opje spullen letten(ja en dan wordt ik nog niet eens gedwongen om eieren te leggen, hoe zal een kip zich moeten voelen, vreselijk). Haha en toch is het een avontuur en cool om mee te maken, echt waar! Maar niet elke dag. Aangekomen in León zou ik de gekke meid weer ontmoeten, maar natuurlijk was ze nergens te bekennen. Het was overal superdruk ivm kerst, maargelukkig hadden ze nog één bedje in een hostel, waar ik me dan maar heb genesteld met mijn eigen flesje rum die ik had gekregen van 2 coole gasten, klaarom mijn verjaardag lonely te vieren. Maarrr wonderen bestaan en bij toeval kwam ik het meisje tegen! Godzijdank met 5 anderen, die echt supergezellig waren. Uiteindelijk mijn verjaardag nog even goed gevierd! Ja, deze was iig om nooit te vergeten ha!:)Ik ben later verder gereisd met een groep gezellige Canadezen. Veel leuke dingen gedaan, kerstmis gevierd op het strand, volcano boarden. Dit laatste was echt te gek trouwens: een vulkaan beklimmen om ervervolgens met een soort van skateboard zonder wieltjes af te boarden -zittend uiteraard-in de zwarte as. 1 superchick ging zelfs 78km per uur, maar daarna crashte ze keihard en kwam ze totaal bebloed als een verschrikte vogelverschrikker naar ons toegelopen. Levensgevaarlijke dingen bedenken ze tegenwoordig om toeristen bezig te houden, nietwaar mam?Verder een gave surftrip naar een prive-strand, naarhet eiland Ometepein het meer van Nicaragua dat bestaat uit 2 vulkanen, de 'kleine vulkaan' ophiken wat 8 uur duurt en waar mijn knieen uiteindelijk toch niet zo blij mee waren, oud/nieuw gevierd op het strand terug in het plaatsje San Juan del Sur.HEERLIJKHEID. Sorry voor de misschien ietwat onsamenhangende opsomming, maar je kunt gewoon erg veel doen in een aantal weken Nicaragua ;)
Het alleen reizen heeft veel voor- en nadelen. Het is balen als er niemand is die even je rug kan insmeren als je op het strand ligt, of die op je spullen let als je erg nodig moet plassen op het busstation. Op sommige momenten ben je intens gelukkig, zo blij dat je dit mag ervaren, maar dan is er niemand om dit mee te delen. Of soms heb ik een super goeie grap (vind ik dan he), maar er is niemand met wieik deze gruwelijk goeie humor kunt delen. Iedere beslissing moet je zelf maken, ga ik links of rechts, hoe laat pak ik de bus, waar ga ik naartoe.. Dit geeft natuurlijk ultieme vrijheid wat echt heerlijk is, je hoeft nergens rekening mee te houden, maar kan soms ook fuck zijn. Ondanks dat geniet ikwel élke dag, ben ik gelukkigen blij dat ik zoveel leuke mensen onmoet en dit alles mag meemaken. Iedereen heeft zijn eigen verhaal, het is interessant om ze te horen. Ben een poosje opgetrokken met gozer uit Nieuw-Zeeland. Hij kwam bijna het land niet in omdat ze bij de grens serieus dachten dat Nieuw-Zeeland niet echt bestond ¨Wat is dit nou voor 'n paspoort? Dit land bestaat niet hoor!¨ Hihi hilarish toch. Laatst onmoette ik een Chinees die vertelde dat vaak één van de eerste vragen die hem werd gesteld was: Do you eat dog? waarop ik natuurlijk vroeg: Do you? Waarop hij verontwaardigd zei: NO! Toen was het even stil en vroeg hij: Do you wear wooden shoes? Hihi ook Chinezen zijn tof.
Daarnaast zijn er veel soort van hippie-hostels, waar de meesten op blote voeten lopen, er altijd stoen/banken vrij zijn omdat de meesten náást de bank op de grond gaan zitten, om bijv. hun gitaar te schilderen, een biertje te drinken en dreadlocks of jointjes te draaien. Haha ik hou erwel van. Peace.
Toch kom ik ook regelmatig mensen tegen dieongeveer als doel hebben om zoveel mogelijk alcohol te drinken.Schijnbaar kan dit niet in het thuisland en zijn ze hier danbijna chronisch dronken of katerig en te lavenloos om iets te ondernemen. Doodzonde. Blij dat ik gewoon inNederland kneiterdronken kan worden,zodat ik hier wat meer tijd heb om leuke dingen te doen. hi
Ja ik heb een goede tijd gehad in Nicaragua. Gek idee om op kerst op het strand te vieren, op oudjaarsdag te surfen en voor het eerst geen oliebollen te eten enom op nieuwjaarsdag een nieuwjaarszandkasteel te maken hihi.
Toch was ik blij om weer terug te gaan naar Costa Rica. Back home. De mentaliteit in Nicaragua verschilt naar mijn idee toch aardig van de Costa Ricaanse. Het land is armer, het reizen minder comfortabel, en vooral het mannelijk geslacht gedraagd zich een beetje extremer dan de Costa Ricaanse. Stuk voor stuk -ja zelfs de politie- fluiten zenaar je, maken zelelijke kusgeluidenen zeggen ze veel dingen die je eigenlijk niet wil horen. Vaak recht in je gezicht en vooral heel dichtbij. Toen ik in León op het strand liep had ik zelfs PATS een goeie klap te pakken op mijn rechterbil. Ik baal nog steeds dat ik op dat moment niet de geweldige scheldwoorden kon herinneren die zusje me geleerd had, er kwam alleen een schamele puta! uit.. Je begrijpt dat ikdaarna hard ben gaan studeren. We hebben toen ook maar besloten om alvast te fluiten en sexy hé guapo te fluisteren vóórdat ze het zelf kunnen doen. Gaf zo nu en dan rare gezichten, maarhet werkte het uistekend.
Een tip voor mensen die ooit vanuit Nicaragua naar Costa Rica willen reizen: doe dit niet op 2 januari. Schijnbaar gaat dan de halve populatie van Costa Rica terug naar eigen land... We hebben zowaar 12 uur in de rij gestaan.Ja 12 uur.In de zon, in de rij. Niet zo grappig. Nadat we dan eindelijk die fijne stempel hadden in ons fijne paspoort hebben we wel een vreugdedans uitgevoerd voor de douane. We haddendan ook 12 uur om dit in te studeren hihi. Zo blij als een kind, met een stempel.
Terug in Costa Rica hebben we Montezuma en Santa Teresa bezocht. Geprobeerd te surfen in Santa Teresa, onmogelijk. Nog nooit zulke golven gezien. Als je tot je heupen in het water stond werd je zonder pardon meegesleurd, zo sterk, ai. Bij gebrek aan professionele surfcapaciteiten hebben we maar quads gehuurd en hebben we ons de hele dag vermaakt met afgelegen stranden en andere mooie paradijslijke plekjes. Ook nie slecht nie hoor. Daarna in Montezuma amazing watervallen bezocht! Costa Rica heeft echt zoveel mooie natuur.
Afscheid genomen van de leuke Canadezen en daarna voor een paar dagen terug geweest in Samara. Heerlijk thuis.
De afgelopen 2 weken heb ik vrijwilligerswerk gedaan in een bejaardentehuis in Heredia. Ik weet niet zo goed of ik het nou leuk vond of niet.. Hmm eigenlijk vond ik er geen klap aan. Mijn hoofdactiviteit was voornamelijk het spelen van Bingo! Oh, en af en toe domino niet te vergeten. Aangezien de meerderheid bij gebrek aan tanden erg moeilijk te verstaan was, is mijn Spaans er ook niet veel beter op geworden. Natuurlijk kan ik nu dankzij Bingo welhartstikke goedin het Spaans tellen tot 75, aangezienBingo tothet getal 75 ging. Ik heb nog geprobeerd te dansen met een van de mannen, maar hij vond zichzelf zo slecht dat het niet langer dan 2 minuten heeft geduurt. Ik heb toen ook maar het plan om een disco te organiseren laten varen.. Laatst wel de nagels gelakt van een paar vrouwen, ook geprobeerd een paar mannen te strikken, maar ook dit goede idee van afwisseling mocht niet baten.
Na 1 week in Heredia miste ik het strand al weer enorm.(God hoe moet dat straksterug in NL?..)Ben toen maar naar Manuel Antonio en Quepos gegaan. PARADIJS! Ik denk dat ik hier best zou kunnen wonen. Er is een ziekenhuis 4km verderop... Heerlijk strand, super mooi nationaal park, regenwoud eindigt letterlijk op het strand, weer leuke mensen ontmoet en veel gezelligheid mogen ervaren. Zo grappig om alleen naar de bar te gaan. In het begin vond ik het best eng, maar na een poos moet ik altijdvan binnenzo lachen bij het idee dat ik helemaal alleen een biertje zit te drinken in een bar in Costa Rica. Op een gegeven moment ga ik naar iemand toe en begin ik te praten. Als hij/zij het niet leuk vind ga ik gewoon naar iemand anders die me wel aardig vindt haha. Het is zo makkelijk en ik geniet ervan.
Ik ben nog niet tevreden over mijn Spaans.. Hoopte dat ik tijdens mijn vrijwilligersprojecten meer kon leren, maar deze zijn tot nu toe nog niet echt succesvol gebleken. Heb een paar dagen geleden impulsief besloten dat ik maar weer een weekje Spaanse lessen ga volgen. Direct de school gebeld en ik zit momenteel weer in Samara. Zo, geregeld.
Over een weekjega ik mijn weg hoogstwaarschijnlijk vervolgen richting Panama, Colombia en misschien tot in Ecuador. Who knows..
Het moge wederom duidelijk zijn dat ik me nog lang niet verveel :) Ik kan nog wel een poosje op deze manier leven. LOVE LIFE!
Tot snel! Take care and aBeso para todos. Liefsss
Lang leve het goede leven
Hi there,
Hoe gaatie in kikkerland? Fijn in de kou? Ik kan me werkelijk niks voorstellen bij winterwandelingen, vorst, erwtensoep en dikke winterjassen met een bontkraag. Hier is het warm, schijnt de zon, eten we ijsjes, gaan we surfen zonder wetsuiten houden we strandwandelingen bij zonsondergang. Kortom:ik bennog steedsvol aan het genieten van het goede leven!!
Ondertussen heb ik al weer veel gedaan en meegemaakt. Maar ik zal jullie niet lastigvallen met een ellenlang verhaal. Ik doe het graag puntsgeweis, lekker overzichtelijk, fijn op zijn nederlands hihi.
- Kayak tour gemaakt naar klein eilandje. Snorkelen. Zeester vastgehouden :) Shaggy (surfinstructeur)was onze gids, gekkenhuis haha.
- Na een overweldigende ervaring in het verleden heb ik zowaar weer eens geprobeerd een tocht te maken ter paard.Ook na deze tochtvoel ik me nog steeds niet gemaakt om bovenop een paard te zitten. Na 200 meter verstapte hij zich en strompelde voort. Daar gaan we weer dacht ik haha... Maar toch was het tof en hebben we een mooie tocht gemaakt naar afgelegen stranden verderop. Door het bos, steile hellingen, smalle paadjes met afgronden. Op deze momenten probeer ik me danin te leven in het dier, maar ik snap nog steeds niet waarom mijn lieve paard continue op het randje van de afgrond wilde lopen.. Hoe dan ook, wel weer een stuk mooie natuur gezien. Het lijkt hier vaakof je in de tuin van de koningin bent. Geen idee hoe die eruit ziet eigenlijk, maar dat is het eerste wat in me opkomt hihi.
- Veel hangen met locals. Ze zijn echt tof en vooral heerlijk impulsief! Ze kunnen je elk moment vragen om hen te vergezellen. Naar een mooi uitzicht ergens in de bergen, naar een strand verderop, familiefeestje, naar oma in een nabijgelegen dorpje of naar een festival met rodeo. Dat laatste was echt te gek! Die beeste zijn groooot. Ik was echt flabbergasted. Het is dus echt waar wat je ziet op tv haha. Gelukkig geen dooien.
- Tour de tortugas. Een aantal dagen per maand komen zeeschildpadden naar het strand om eieren te leggen. Als je geluk hebt en in de juiste tijd van het jaar komt, is het strand zwart van de schildpadden zover je kunt kijken. Ja, dat leek me wel wat! Aangekomen op het desbetreffende strand was het inderdaad zwart. Maarde reden hiervan washelaas omdat ondertussen de zon onder was gegaan hihi. Het kwam erop neer dat we niet meer dan 2 of 3 schildpadden tegelijk konden zien (ze gebruiken geen zaklampen, omdat ze de dieren niet willen storen). Het was leuk en bijzonder, maar na een paar schildpadden en een nest minischildpadjes had ik het wel gezien. I know, i'm getting spoiled.
- Naar Volcan Arenal en Monteverde geweest. Vergezeld door eenknettergekke-hyperactieve gids, die geen wimpers en wenkbrauwen meer heeft omdat hij deze uit hyperactiviteit allemaal uittrekt. Ik vond hemfantastisch haha.De vulkaan is een van de vele die actief is en bijna dagelijks kleine uitbarstingen heeft. Toch had ie er nu al 23 dagen niet zoveel zin meer in en hebben we dus geen spuwende lava gezien, shit. Schijnbaar gaat het metmeer geweld gepaard gaat als hij na al die dagen wel weer uitbarst. Helaas heb ik dat niet kunnen bewonderen, jammer, ik had wel een keer een evacuatie willen meemaken ofzo.
Benook naar Monteverdegeweest. Supermooi regenwoud, weer tuin-van-de-koningin-gevoel, maar dan een extreme tuin. Hier hebben we een canopy-tour gedaan. Dude dat was echt amazing!!! Dus zo voelt het als je kunt vliegen.. :)
Verder heb ik 2 weken geleden mijn spaanse lessen afgesloten en ben ik begonnen met vrijwilligerswerk. Nouja, werk... Het plan was om te helpen op een basisschool. Er was alleen een klein probleempje, er zijn geen kinderen, want het is vakantie. DUS, lekker dan. Het enige wat ik heb gedaan is een half uurtje lesgeven. Ja dat was welhilarisch. Een lerares riep een stuk of 15 kinderen bijeen die aan het spelen waren op het schoolplein, stopte ze in een klas, gaf mij een markeerstift en zei: let's teach. Oke hihi ik ben verpleegkundige maargoed. Ik heb wat verteld over mezelf, over Nederland, Engels met hen geoefend en hen zoveel mogelijk vragen laten stellen. Was echt tof en ze begrepen zelfs mijn Spaans hihi. Helaas was dit maar een half uurtje enik hebdaarna niet meer de kans gehad om iets te doen op de school. Komt erop neer dat ik 2 weken het simpele leven leef en eigenlijk niet zoveeluitvreet. Ook niet verkeerd, maarik ben klaar om meer te zien en te gaan reizen. Dit weekend op naar Nicaragua, kijken of daar iets te beleven is ;)
Het leven is hier zo anders. Ik voel me goed.Het geeft me een fijn gevoel als ik op mijn hoofd krap en er daarna zand onder mijn nagels zit.Ik vind hetheerlijk om naar zwetende ontblote bovenlichamen te kijken van de locals die bij zonsondergang een potje voetbal spelen op het strand. En ook als het geen ontblote bovenlichamen waren had ik het leuk gevonden. Het geeft me een soort van goed gevoel om ´s avonds mijn blauwe plekken en schaafwonden te ckecken van het surfen. Het is zo anders om je eens druk te maken om vallende kokosnoten, aangezien de kans statistisch gezien groter is dat je komt te overlijden door een kokosnoot op je kop dan door een haai die je aan stukken rijt. Het geeft me een goed gevoel om 's ochtends naar het strand te lopen om te kijken hoe de golven zijn voor surf. Het geeft een vreemd gevoel om erachter te komen dat je ondertussen denkt in het Engels en dat je het werkelijk lastig vind om in het Nederlands te praten als er dan eindelijk een Nederlander naast je staat in de bar. Grappig dat dit dan Dennis Weening is die aan het filmen is voor een nieuw tv-programma: so you think you can dance in Costa Rica. Nee grapje, iets over reisleiders ofzo.
Bueno. Dat was het wel weer denk ik. Ik ga het strand maar weer eens uitchecken. Wil eigenlijk graagsurfen op mijn laatste dag in Samara. Maar gisteren hardgacrashed met mijn board. Dachtecht dat ik mijn rug had gebroken -hoorde namelijk een behoorlijke krak- en dat mijn laatste uurtje had geslagentoenik liters water binnenkreeg en eindeloos lang onder water koprollen aan het maken was.Daarna gelukkig snel geconstateerd dat ik mijn benen nog gewoon kon voelen en nog een uurtje door gesurft. ´sAvonds was er Reggae night, maar ik danste verdorie als oma (sorry Grootje, ik weet eigenlijk niet eenshoe jedanst), omdat ik toch best last van mijn rug had gekregen haha. Surfen zit er dus even niet in vandaag, ai.
Een hele dikke kus uit Costa Rica!!! Fijne feestdagen lieve mensen. Ik heb nog geen idee waar ik die ga doorbrengen, heerlijk gevoel. CARPE DIEM
Pura Vida!
Sámara is GOOD. Laat dat de eerste zin zijn van dit tweede verhaal. Ik vermaak me. Na de euforie van de eerste week ben ik weer met beide benen stevig op aard terechtgekomen. De eerste dagen in Sámara waren wennen. Nieuw gastgezin, nieuw huis, nieuw bed, nieuwe omgeving, nieuwe insecten, nieuwe school en veeeel nieuwe mensen. Ik woon nu bij moeder Beatrice, zoon Andrés van 14 en kleinzoon Santiago (die er officieel niet woont, maar het er gewoon gezelliger vind hihi). Lief groen huisje, 3 minuten fietsen van het strand. Ja ik heb een fiets! Met een mandje, ha. Delessenzijn pittig en ik had vorige week een onwijs irritante naast me zitten die te schel in mijn rechteroor lacht,te hard ja knikt als ze het weet en vooral heel hard nee schud als ik een fout maak. Maargoed, langzaam leer je mensen beter kennen, zelfs de irritante en zijn de meeste mensen eigenlijk best gezellig. Toch mis je op sommige momenten wel een maatje waar je even ontspannen tegen kunt lullen aan het eind vande dag. Het feit dat ik eigenlijk overal te gast ben, en vooral thuis bij mijn gastfamilie maakt het soms best vermoeiend. Het Spaans gaat wel steeds beter. Ik begrijp het meeste wel, maar praten is zo lastig, te lang zoeken naar woorden.. Maar ookhier is geduld een schone zaak denk ik.
Het plaatsje Sámara is te gek. Het is klein, rustig, veilig en gezellig. De school, wat doorgaans functioneert als een soort van thuisbasis,ligt letterlijk op het strand. Eén stap buiten de wonderschone tuin van de school en je staat met je blote voeten in het strandzand. Niet verkeerd :) Heb vorige week mijn eerste surfles gehad.LEUK enrete-moeilijk. Voor mijn gevoel ging het wel best goed. Misschien dacht mijn surfinstructeur (prototype surfdude met gladde praatjes, maar prima om naar te kijken) er een een beetje anders over, aangezien hij zei: Sure, you can use de board anytime, but stay away of everybody when you practice!! Haha, dus ik oefen op de kleinste golfjes en zorg dat ik niemand voor de voeten surf. De toegevoegde foto isinderdaad wel een heel schattigemini-wave, maar het was de enige foto die was gemaakt DUS. Het gaat steeds iets beter iedere dag. De volgende keer zien jullie me vast op een 3 meter hoge golf. Give me some time, just practice yeah.
De roosters op school zijn zelfs aangepast aan het surfleven. Ze willen iedereen de kans geven om te kunnen surfen op goede golven (meestal als het vloed wordt), dus heb je de ene dag in de ochtend les, de volgende dag in de middag enz. Hihi tof he.
Sámara is een leuk plaatsje. De paarden, koeien en paarden lopen overal los. ´s Nachts moet je dan ook echt uitkijken, heb al bijna dwars door een koe heen gefietst in het pikkedonker. Verder merk je duidelijk dat je in tropisch gebied bent. Er zijn er overal hagedissen en grote leguanen, kolibries, brullende apen in de bomen en in de rivier lagen laatst 2 cocodrillos más grande. Ja, en de rivier moet je soms doorkruisen als je naar de andere kant van Sámara wil.
Verder heeft het een paar leuke barretjes aan het strand. Je kunt er fijn een cocktail of een biertje drinken, volleyballen bij zonsondergang, een potje poolen en/of gewoon relaxen met de locals. Al deze dingen doen wedan ook zeer regelmatig. Op donderdag is standaard Ladies Night. Op vrijdag examen. Niet echt een fijne volgorde voor de meeste studenten haha. Dat het uitgaansleven hier aardig wordt geleefd is dan ook te zien aan de wat legere klassen op de vrijdagochtend. Maar ach, het levert leuke verhalen en ongeveer de gehele school staat in dezelfde bar (er zijn er maar 3) dus je leert mensen makkelijk beter kennen :) Oh enwat wel lastig is: heel stil zijn als je`s nachts thuiskomt. Het huisje heeftnamelijk wel muren, maar deze sluiten niet tot aan het plafond.Was bijv een keervergeten dat ik geld in mijn BH had gestopt,wow dit maakt `s nachts intens veel kabaal als alle munten op detegels kletteren hihi oeps.
Toch ben ik hier ook (vooral) gekomen om echt te leven tussen de Tico´s (Costa Ricanen). Ik wil weten wat ze interessant vinden, hoe ze in het leven staan hoe er wordt geleefd. Normaal op vakantie loop je door een dorpje en vraag je je af hoe zo´n huisje er van binnen uitziet, wie er woont, wat ze eten, etc. Nu leef je er middenin. Nieuwe cultuur. Ik hou ervan. Mijn gastfamilie is christelijk en gaat 2x per week naar de kerk. Leuk, ik ga een keer mee op zondag! De kerk was eigenlijk geen kerk, maar een restaurant wat even was omgebouwd tot kerk. Achja, het gaat om de ervaring dacht ik zo. Het begon best OK, een beetje muziek, stukjes lezen uit de bijbel, een beetje bidden. En ja, ook hier schamen pubers van 14 zich soms voor hun moeder. De blikdie Andrés, mijn gastbroertje, wierp naar zijn zingende moeder herkende ik uit duizenden.Moeders dacht namelijk dat het een wedstrijd was wie het hardstkon zingen, zonder dat de toonhoogte ertoe deed.Heerlijk. Toen arriveerde de pastoor -in stijl 45 min te laat- die volgens mij eens had bedacht dat dit maar een keer een heftige dienst ging worden. Ja en dat was het. Muziek, harde muziek. Iedereen met zijn handen in de lucht, ogen dicht, bidden, huilen. Alle vrouwen en een aantal mannen raakten in trance ofzo. Vrouwen begonnen te shaken, janken en sloegenzo nu en daneen kreet die pijn deed aan mijn oren. De pastoor schreeuwde alleen maar: Meeeer méér!!! In naam van Jezus Christus! De vrouwen vielen stuk voor stuk met een kreet op de grond. Ik wist niet wat ik meemaakte! Op het moment dat ik mijn gastmoeder kokhalzend engillend huilend voorover zag slaan vond ik het genoeg geweest en ben ik bij dekinderen gaan zitten die het volgens mij ook niet zo prettig vonden... Gekkenhuis. HALLELUJA! Wel een ervaring rijker.. amen.
Vorig weekend in Heredia heb ik nog met een paar mensen een vulkaan en watervallen bezocht. In een minibusje met nog5 anderen, super gezellige mensen. Helaas was het weer niet echt fantastisch en hebben we die hele vulkaan met krater en schijnbaar amazing azuurblauwe laguna niet kunnen zien door de mist. Check Volcán Poás op google images, dan weet je wat er achter de mist zat verdorie hihi. Watervallen waren wel tof, maar het regende continue.
Ik heb het in ieder geval nog steeds goed naar mijn zin. Ben van plan nu wat meer van Costa Rica te gaan ontdekken in de weekenden. De school biedteen aantaltrips aan, diebest aantrekkelijk klinken. Ben benieuwd.
JEP. Het gaat goed. Hoe is het in Nederland? Al sneeuw? Enhoe gaat het met onze lieveSint?
Tot snel lieve allemaal. Dikke kus!
Costa Rica. arrived
Costa Rica is fijn. Laat dat mijn eerste zin zijn in dit verhaal! Waar zal ik nu verder gaan.. Wah, mijn hoofd zit vol, maar het duurt meestal even voordat ik weet waar ik kan beginnen hihi. Oke. Start. Goede vlucht gehad. Prettig dat er zowaar iemand op me stond te wachten op het vliegveld: Ines. Ines is mijn gastmoeder, een fantastisch mens. Ze heeft bijna continue studenten in huis, doet dit al 18 jaar maar spreekt geen woord Engels (al verdenk ik haar ervan dat ze echt wel wat begrijpt, maar ze weigert stug, heel goed). Ze heeft 1 zoon: Claudio van 23, aardige gozer, maar no worries,geen redenom voor in costa rica te blijven hihi. Verder loopt er thuis ook nog een schattig omatje rond, zonder naam, gewoon oma. Afgelopen weekend op stap geweest met Ines, ze heeft me Heredia laten zien. Leuk stadje. Ik ben echt in het buitenland! We praten vooral in steekwoorden (ik althans) en veeeel handgebaren. Mijn woordenboek is mijn bijbel deze dagen. Toch gaat het al best goed, kan al aardig verbaal communiceren. Ikwas wel zooo blij dat ik al een beetje Spaans kon spreken, zusje je bent geweldig!
Maandag mijn eerste schooldag gehad. Ik ben in een klas geplaatst met 2 andere studenten, 1 meisje uit Nederland (damn! zezijn echt overal ter wereld) en een grote knuffelneger uit Canada. Soort van privélessen dus. We hebben echteengeestige leraar, overtuigd homo, een schat. Continue spaans pratenis wel vermoeiend, je moet nadenken over élk woord. Er geldt binnen de school een soort van Engels-verbod, dus je moet wel. Maar dat is goed.De lessen worden origineel ingevuld. Vandaag gingen we een ijsje kopen. Voor die ene zin: buenos días señora, quiero un helado de chocolata por favor, gingen we helemaal naar de winkel haha. Maargoed, dat maakt het gezellig.
´s Ochtends lessen, ´s middags ga ik meestal naar dansles. Een beetje salsa een beetje merenge,I try:)
Na school ga ik soms even naar het park (hoor mij nou, alsof ik hier al weken zit haha). Daarna loop ik een half uurtje naar huis. Dude, het gevoel wat ik de eerste keer had toen ik alleen naar huis liep is onbeschrijflijk. Alsof ik dit al jaren doe, maar toch ook weer niet. Heerlijk.Gewoon lopen. Alleen. Ik en mijn gedachten. Bewust dat ik in fucking Costa Rica ben!!! Zon breekt af en toe door. Je kijkt om je heen en ziet de bergen. Je steekt de straat over op de manier zoals ze in Costa Rica doen. Je hoort Spaans. Je ziet Spaans. Jeruikt Spaans. Je voelt Costa Rica. Ik LEEF. Haha oke, sorry ik liet me even gaan.. Maar ik voel me goed en ben me bewust van deze ervaring, dat moge duidelijk zijn ha! Dit weekend ga ik naar Sámara aan de kust, waar ik zeker 3 weken zal vertoeven en lessen zal volgen. Schijnt een fijn plaatsje te zijn, aan de rand van de jungle. Ik hoop dat ik een beetje leer surfen en dat mijn witte huid eindelijk weer een kleurtje krijgt.
Verhaaltje tussendoor ik jullie niet wil onthouden: ik heb Claudio gisteren het verhaal van Sinterklaasproberen uit te leggen. Aanleiding waren chocolade pepernoten. Wow, wij Nederlanders zijn eigenlijk best wel knetter. Een man met lange witte baard -NIET de kerstman- komt met een groot schip uit Spanje, gaat in NL aan wal op zijn paard, vergezelddoor zijn zwarte assistentes. Sinterklaas loopt met zijn paard en zwarte pieten over de daken en legt cadeaus in de schoenen van kinderen. Zwarte piet is zwart omdathij door de schoorsteen kruipt, maarze hebben geen vieze kleren! Als de kinderen stout zijn, neemt Sinterklaas ze mee in de zak naar Spanje. ¨Jezus, en wat denken de mensen in Spanje hier wel niet van!?¨ Hmmja.. Conclusie: het verhaal van onze lieve Sint is niet geschikt voor niet-Nederladers. Maar Alles is liefde vind ik nog steeds een goede film.
Goed. Ik leer het Costa Ricaanse leventje leven, wat zeker niet onplezierig is. Ook het feit dat ik hier alleen ben heeft me nog niet vervelend doen voelen. Je raakt zo makkelijk met iedereen aan de praat. Ik heb alleen nog maar mensen ontmoet die ook alleen reizen. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, dat maakt mensen makkelijk toegankelijk. Ik raak gewend aan de gewoontes, de gaten ontwijkenin de stoep, de vriendelijke mensen, rijst en bonen eten, met colones betalen. Het gaat allemaal prima,maaraan chips eten bij het ontbijt moet ik nog een beetje wennenhihi. Ik zal wel proberen wat meer foto´s te maken, want dat vergeet ik een beetje..
Lieve mensen. Geniet van Holland, dan zal ik dat doen van Costa Rica. KUS
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Heleen
